Column
Nr. 12 mei 2010
Foto
Van burgerzaken kreeg ik een brief in de bus, met daarin een waarschuwing dat binnenkort de geldigheid van mijn reisdocument afloopt; nieuwe bestellen dus, vooral met het oog op de naderende vakantieperiode.
Meteen ben ik op zoek gegaan naar nog redelijk ogende pasfoto’s, want aan nieuwe laten maken heb ik een hekel. Net zoals Tanja Koopen van het NHD laatst schreef in de krant, op een bepaalde manier komt mijn hoofd er ineens heel anders uit te zien zodra er een camera op mij wordt gericht. Ik ben niet bepaald van het fotogenieke type. Mijn kinderen gelukkig wel, die hebben meer van hun vader.
Jammer genoeg heb ik geen exemplaren meer op voorraad, dus zal ik er toch weer aan moeten geloven. Is op de kiek gaan normaal voor mij al geen gezellige aangelegenheid, met de eisen die er tegenwoordig gesteld worden aan een foto voor paspoort of ID-kaart, wordt het lachen. En dat is nu net wat ik niet mag van de fotograaf. Blijf maar eens in de plooi met het haar achter de oortjes en het brilletje af; ik lig meteen in een deuk als ik eraan denk hoe de autoriteiten straks mijn beeltenis zullen aanschouwen.
Blijkbaar ben ik niet de enige die niet vrolijk wordt van deze regelgeving. Bij een plaatselijke drogist, waar ik naar binnen stapte voor een nieuwe tandenborstel, was een moeder hevig in discussie met haar zoontje. Ik schatte het kind een jaar of 4, maar hij had het geluid van een volwassen kerel. Hij moest ook op de foto voor een paspoort, maar had daar absoluut geen zin in; bang voor de fotograaf en voor de camera. Luid huilend en schreeuwend verliet het kind (met moeder) de winkel.
Bij de kassa beklaagde een andere klant zich ook over de identiteits- c.q. fotoreglementen: “Nog even dan moeten we met de mond open en de tong eruit op de kiek, het wordt toch te zot voor woorden? En dan ook nog die vingerafdrukken! In wat voor wereld leven we?”
De verkoopster mengde zich ook in het gesprek: “Vorige week hadden we hier een baby van 2 weken die op reis moest en dus op de foto. Dat kind protesteerde niet. De ambtenaar van de gemeente wel; het kind had de oogjes dicht, foto afgekeurd!
En weer moest ik lachen. Inderdaad, wat een wereld.
Agnes Smit.
Nr. 11 maart 2010
Deze maand een column van een gast-schrijver:
Frank Ottens uit Hippolytushoef, bezoeker van onze site en tevens GroenLinks-er.
zie ook: www.frankottens.nl
Fortuyn versus Wilders
De paniek begint natuurlijk aardig toe te slaan bij de gevestigde orde in dit kabinetloze land. De overwinningen van Geert Wilders’ PVV in Almere en Den Haag lijken een voorbode voor de landelijke verkiezingen in juni aanstaande.
Onwillekeurig denk je dan toch even terug aan het moment dat wijlen Pim Fortuyn – op 9 februari 2002, nadat Leefbaar Nederland hem na wat al te boude uitspraken in de Volkskrant de wacht had aangezegd – in zijn Daimler stapte, en met een opgeheven vingertje uit het raam, riep: ‘Ik word de nieuwe premier!’
Ja, met Pim kon je tenminste lachen.
Professor Pim, zoals makelaar Harry Mens hem altijd aankondigde in zijn tv-programma Business Class, had wel meer uitspraken die hoog scoorden qua amusementswaarde. Ik herinner me bijvoorbeeld:
‘Ik een hekel aan Marokkanen? Hoe komt u erbij! U moest eens weten hoeveel knappe, jonge Marokkaantjes ik in de dark room altijd tegenkom!’
‘Wouter Bos? Dat is een lekkere vent, daar zie ik wel wat in.’
‘De westerse man is verworden tot een mietje.’
‘Heb ik weleens eerder met moslims gesproken? Ik ga zelfs met ze naar bed, meneer de imam. En daar zetten de gesprekken zich met een behoorlijke diepgang voort.’
En zijn lijfspreuk: ‘It’s a bloody shame!’
Ten tijde van Fortuyns opmars werkte ik op een zogenoemde zwarte school in Amsterdam. Tussen neus en lippen door had ik in de klas weleens gevraagd: ‘Weten jullie eigenlijk wie Pim Fortuyn is?’
De kids uit Geuzenveld/ Slotermeer keken me aan alsof ze water zagen branden. Geen idee. Wim Kok dan? Nooit van gehoord.
Dat was na de meivakantie van 2002 wel anders: opeens had iedereen het over de vermoorde politicus. ‘Die meneer had toch gezegd dat de islam een achterlijke cultuur is, mester?’ riep een van de allochtone vmbo’ers tijdens een van de verhitte discussies.
‘Dat klopt, zei ik. ‘En omdat de journalist van dat interview die uitspraak boven het artikel had gezet, héél groot, ontstond er veel ophef. Maar let wel, lieve kindertjes: in datzelfde artikel zei hij óók een hekel te hebben aan het christelijke en katholieke geloof. De man hield gewoon niet van religies, net als ik.’
Fortuyn in datzelfde Volkskrant-interview: ‘Gereformeerden liegen altijd!’
Bijna acht jaar later is het Geert Wilders die de Fortuyn-revolte in Nederland verder moet uitdragen. Het verschil tussen de kale en de blonde roerganger op de rechterflank is – helaas – nogal groot.
Zo was Fortuyn een hilarische homo, terwijl Wilders een horkerige hetero is.
Wilders is – net als Bush, Cheney en Balkenende – pro christelijk, Fortuyn was anti.
Fortuyn was een flamboyante dandy, Wilders is een benepen boertje.
Wilders beledigt allochtonen, Fortuyn niet (‘Bij mij zijn ze in goede handen…’).
Om Fortuyn kon je lachen, om Wilders vrijwel nooit.
Fortuyn werd niet beveiligd, Wilders wel.
Fortuyn werd vermoord, Wilders (nog) niet.
Ikzelf ga trouwens op Femke stemmen.
Mooie vrouw.
Nr. 10 februari 2010
Verkiezingen
De verkiezingen komen er weer aan, gelukkig nog niet in onze nieuwe gemeente. Gelukkig zult u zeggen, ja voor mij gelukkig. Mijn mening is dat de verkiezingen uitgevochten moeten worden in de politieke arena, de raadszaal. Helaas gebeurt dat niet. Van alles wordt erbij betrokken, van sneeuwruimen tot aan landelijke politiek. Geen moment wordt er onbenut gelaten om mensen ervan te overtuigen dat de kiezer bij hen aan het juiste adres is. Helaas wordt er te weinig naar de afgelopen jaren gekeken, het is een momentopname.
Als Progressief West-Friesland hebben wij ons de laatste drie jaar ingezet voor onze idealen, tegen onrecht wat er gebeurt en voor datgene waarvan wij denken dat het goed is voor de burger. Aan de reacties die wij met regelmaat ontvangen weet ik dat wij op een goede lijn zitten. Mensen waarderen het dat wij niet de geijkte lijn kiezen en dat wij tegen de stroom in durven te gaan. Helaas is dit vaak tegen beter weten in. Zoals in het dossier Berakha hadden wij de naïeve gedachte dat de coalitie het eindelijk ook een keer met ons eens zou zijn en dat zij mee instemde met een enquête- commissie.
Twee weken later waren de rollen omgedraaid. De VVD kwam met een aantal amendementen die totaal niet strookten met het eerder genomen raadsbesluit. Waarschijnlijk voelden zij de bui hangen met de naderende verkiezingen. Het CDA reageerde op de hen gebruikelijke manier, zij vonden het allemaal niet zo erg. Opvallend, de afgelopen paar jaren heb ik telkenmale als de oppositie kritische vragen stelde, het CDA bij monde van fractievoorzitter Schouten horen zeggen dat het allemaal niet zo erg was. De VVD is altijd wat meer bekwaam in de antwoorden, die zoekt vaak naar een juridische uitweg, ditmaal waren het de ambtenaren. Met een enquête zouden de ambtenaren beschadigd worden en ook dezelfde woorden als het CDA, het viel toch allemaal wel mee.
Ik kom dan weer terug bij het begin van mijn column. Ik hoop dat in november als de verkiezingen in de nieuwe gemeente Medemblik worden gehouden er gekeken wordt naar wat je in de raadszaal hebt gedaan en niet naar hoe goed je kunt sneeuwruimen of andere rariteiten uit kunt halen.
Ik wens u veel wijsheid toe!
Met vriendelijke groet,
Pieter Koning.
Nr. 9 november 2009
Minder Meer
“Populistisch”, zo werd PWF genoemd door de liberale coalitiepartij in de gemeenteraad. Bij de behandeling van de begroting voor 2010 stelde het college voor, het beschikbare geld voor de minima met 100.000 euro te verminderen. En niet alleen in 2010, ook in 2011 kon het volgens de wethouder wel wat minder. Als rechtgeaarde linkse oppositiepartij lieten wij dat uiteraard niet over onze kant gaan, er kwam uit onze hoek een fel protest: “Wel miljoenen uitgeven aan een nieuw gemeentehuis, aan een nieuwe fusie, aan de Westfrisiaweg, aan extra personeel en dat dan weghalen bij de mensen die het toch al moeilijk hebben”? En: “Hoe kan het college het dan verkopen dat een fusie nooit ten koste mag gaan van de burgers?”
Volgens de wethouder overdreven wij: “Het is bij PWF maar minima voor en minima na! Die mensen komen niets tekort, ze krijgen alleen minder meer!”
Heb ik toch al vaak last van rode vlekken in mijn nek als raadsleden in mijn ogen te bonte uitspraken doen, nu werd ik echt boos: “Ik zal in de aanloop naar de verkiezingen onthouden dat U tegen populisme bent, riep ik naar de overkant. Dat ben ik namelijk ook!” En natuurlijk had ik nog veel meer willen zeggen, maar soms ben ik echt met stomheid geslagen. “PWF populistisch, hoe komen ze erbij!”
Gisteren hoorde ik in een actualiteitenprogramma op TV, dat sinds de jaren ’80 de Minima er in Nederland steeds verder op achteruit zijn gegaan en dat de hogere inkomens met 60% zijn gestegen. Dat deed me goed. Natuurlijk niet het feit dat de verschillen tussen arm en rijk in Nederland nog steeds groter worden, maar wel dat PWF gewoon gelijk heeft als we opkomen voor de Medemblikkers die alle eindjes aan elkaar moeten knopen.
Ook in onze gemeente moeten mensen gebruik maken van de Voedselbank en door de toenemende werkeloosheid door de economische crisis wordt het er voor velen financieel ook niet beter op.
Op onze website staat in ons partijprogramma te lezen wat wij verstaan onder een rechtvaardig sociaal beleid in onze gemeente. Niet minder/meer, maar meer/meer als het gaat om de Minima.
En zolang het woord Minima nog voorkomt in onze begroting zullen wij ons best blijven doen voor die mensen die moeten krijgen waar ze recht op hebben!
Agnes Smit,
Fractievoorzitter.
tel. 06-18778486
Nr. 8 oktober 2009
Pers
Gisteren hoorde ik op de radio een discussie tussen leden van het Europese parlement. Het ging over de beknotting van de persvrijheid in Italië door premier Berlusconi. Die dag was er een stemming geweest waarbij de Christen Democraten en de PVV voor hadden gestemd en de andere partijen, waarbij onder andere GroenLinks, tegen hadden gestemd. Er ontspande zich een hele discussie waarbij GroenLinks aan gaf dat de CD en PVV met deze stemming tegen de persvrijheid waren. Voor ons als PWF, net als bij GroenLinks, is de persvrijheid een groot goed, het is een van de grondpijlers van de democratie.
De pers is echter een apart fenomeen. Heb je ze met je mee, dan kan je er veel voordeel uit halen. Heb je ze echter tegen, dan kan het snel met je afgelopen zijn. Zo zagen wij de afgelopen week de neergang van de DSB bank . De pers had hier een groot aandeel in. In eerste instantie door het programma Radar en vervolgens door alle andere programma’s die er aandacht aan besteed hebben. Het was een aparte week, de afgelopen week. Ik heb nog nooit zoveel media aandacht in mijn woonplaats Wognum gezien. Ik kon bijna niet naar de winkel gaan of je werd aangesproken door de een of andere journalist die vragen aan je wilde stellen. Er was uiteraard heel veel aandacht voor de klanten van de DSB bank, er zijn absoluut veel dingen niet goed gegaan bij die bank en het is goed dat dit aan het licht is gekomen.
Waar ik echter mee zit zijn al die mensen die zonder werk zijn komen te zitten. Bijna 1800 in totaal en alleen voor onze gemeente 400. Dat zijn extreem veel mensen in een niet zo grote gemeente die op straat zijn komen te staan. Voor mij is het een sociale ramp en zeker binnen de kern Wognum waar het grootste gedeelte van deze mensen woont. Er zijn gezinnen waarbij zowel vader als moeder in 1 klap werkloos zijn geworden. Als ik dit weerspiegel op mijn eigen gezin, ik zou toch flink van de kaart zijn over hoe mijn toekomst eruit komt te zien. Kan je de hypotheek nog wel opbrengen, hoe zit het met alle andere verplichtingen die je bent aangegaan. Er gaan zeker, helaas, nog meer klappen vallen in deze hoek. Vanavond (22 oktober) is er een door de gemeente georganiseerde informatieavond, een zeer goed initiatief. Ik hoop dat de werknemers er wat aan hebben en dat iedereen zijn leven weer snel op de rails krijgt.
Al snel hebben mensen nu de neiging om vragen te gaan stellen of het werk van de pers nu wel zo goed is geweest. Ik zelf kan stellen dat, ondanks het groot aantal mensen die werkloos zijn geworden, het goed is dat de pers misstanden aan de kaak blijft stellen. Het zal anders, zeker in de politiek, een mooi zooitje worden!
Pieter Koning
Nr. 7 september 2009
Het Westfriese Pepertje – Het Bossche Pepertje
De Bossche ambtenaren zaten met een probleem. Het ging wat minder met het goede, oude Den Bosch. Hoe moesten ze hun mooie stad weer eens op de kaart zetten, een beetje nieuw leven inblazen?
De Bossche Bollen, die zoveel decennia de kar hadden getrokken, werden nu toch wel erg belegen. Om niet te zeggen, er begon een luchtje aan te hangen. Misschien, durfde iemand te opperen “zijn ze een beetje uit de tijd”. We hebben iets kleurrijks, iets fris nodig.
Vele Bossche bollebozen braken zich de bollen over dit probleem, want het was voorwaar geen geringe taak waarvoor zij zich gesteld zagen. De reclamewereld werd uitgenodigd om mee te denken, want daar, dacht men, struikelden de creatieve geesten over elkaar heen. Maar helaas, zelfs deze bedrijfstak kon geen soelaas bieden.
Edoch, als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Een ijverig jonge opklimmer stuitte bij het spitten op internet bij toeval op de site van Progressief West-Friesland. Meteen ging het licht bij hem branden; hij wist de waarde van dat logo op zijn waarde te schatten. Na wat kleine computerbewerkingen toog hij met zijn oplossing naar het somberende college, dat bij zijn triomfantelijke blik wist dat de verlossing nabij was.
Want zie daar, beeld en tekst vond men zo aansprekend dat men het ontwerp linea recta naar een drukker zond. Zo ziet u maar, goed voorbeeld doet goed volgen.
Progressief West-Friesland, een kleine partij maar groots van smaak!
(Bovenstaande column schreef ik naar aanleiding van een personeelsadvertentie in de Volkskrant van de gemeente Den Bosch, waarin een logo gebruikt werd wat regelrecht van onze website geplukt zou kunnen zijn).
Agnes Smit
Nr. 6 augustus 2009
Bloemkool
Bloemkoolsoep, daaruit bestond het voorafje dat geserveerd werd op onze vergaderlocatie in Twisk. 12 Augustus had ik samen met de andere fractievoorzitters een eerste bijeenkomst voorafgaand aan de raadsvergadering in september. Het reces is bijna voorbij en er staan weer genoeg zaken op de agenda.
Deze koolsoort kwam ik niet alleen tegen in de soep, die overigens erg lekker was, maar ook op andere momenten afgelopen zomer. Zowiezo op het land in onze gemeente, waar ik regelmatig langs fiets. Het weer is groeizaam en de oogst is vast goed. Langs de weg staan soms stalletjes en ik las een bordje met “bloemkôôl te koop!”. Bij het koken ruikt het niet echt lekker, maar als je dat op de koop toe neemt, smaakt het best goed bij Opperdoezer Rondjes en een biologische hamburger.
Ook in het NHD, ons regionale ochtendblad kwam de kool weer voorbij. In een artikel werd gesproken over de zelfdoding van een 20-jarige jongen uit Andijk. Hij zag het leven niet meer zitten en sprong voor de trein. Onmacht bij mij als lezer … alweer een jong leven op deze manier verloren. Waarom?
De motieven van de jongen werden niet genoemd, hij leek gelukkig, deed aan sport, had veel vrienden, familie. Een woordvoerder van het GGZ noemde als mogelijke oorzaak de gesloten cultuur van de gemiddelde Westfries. “Ze praten niet over wat er werkelijk in ze omgaat. Hooguit gaan de gesprekken over bloemkool, voetbal en de kroeg”.
Als geboren West-Friezin schrok ik van die uitspraak. Het kan toch niet zo zijn dat jonge mensen zich van het leven beroven, omdat ze nergens heen kunnen of durven met hun verhaal. Wat kan er dan zo erg zijn dat je dat verzwijgt? Zelf heb ik 2 kinderen, een man, lieve vrienden en familie en ik praat heel wat af. Over van alles en nog wat. Maar inderdaad, als het wat dieper gaat zijn er eigenlijk maar een paar adressen waar ik terecht kan en wil. Het leven moet voor veel mensen leuk en gezellig zijn, aan problemen en zorgen besteden ze liever niet te veel tijd.
Dit weekend begint de kermis in Wervershoof, het dorp waar ik geboren ben. Menig biertje zal worden getapt en opgedronken. Feesten, dat is waar het om draait. Ik zal er niet bij zijn, heb op Terschelling een caravan gehuurd waar ik een paar weken de rust opzoek. Ik ben niet zo’n feestganger, de doorsnee kermis is aan mij niet besteed. Ik zoek liever een wat rustiger gelegenheid op om iets te drinken. Vaak komen de gesprekken met wie dan ook vanzelf op gang.
Heb je als lezer van deze column de behoefte om te praten over iets wat je bezig houdt of dwars zit? Mail of bel mij, ik vind niets gek of raar.
En die bloemkool? Laat die maar ….
Agnes Smit
tel. 06-18778486
Nr. 5 juni/juli 2009
Irritatie
Ik ben nu zo’n anderhalf jaar actief als raadslid. Als ik dan kijk naar hoe het er bij de raad aan toe gaat, irriteren mij een paar dingen. Ik ben vorig jaar een aantal malen boos geweest omdat er vergaderingen te hooi en te gras naar een andere datum werden verplaatst. U moet weten, ik werk wisseldiensten en dan is het niet mogelijk om elke avond maar op te komen draven. We hebben een vergadersysteem en voor mij houdt dat in dat ik elke maandag bezig ben met de raad. Daarnaast zijn er nog dorpsraden waar ik naar toe probeer te gaan. Met dit alles rekening houdende teken ik drie maanden van te voren in. Vorig jaar zeker en dit jaar een enkele keer worden vergaderingen omgezet naar een datum later in de week. Zo ook weer afgelopen vergadering. Omdat er een geldverslindend VNG congres was moest de raadsvergadering verplaatst worden naar donderdag. Gelukkig moest ik die avond de nachtdienst in en kon ik een uur laten beginnen en kon ik in ieder geval het eerste gedeelte van de vergadering meemaken. Voor aankomende vergadering werd er andermaal geprobeerd een coup te plegen. Er werd vanuit gegaan dat de vergadering op 29 juni uit zou lopen (dit is ook een reële inschatting). Dus gaan we verder op, ik meen dat er 7 juli werd genoemd. En daar gingen we weer. In de eerste week van de schoolvakantie gaan we wederom een vergadering plannen. Ik heb het vorig jaar al opgenoemd, maar dit jaar is er wederom geen rekening mee gehouden. Gelukkig ga ik dit jaar later op vakantie zodat ik er geen last van heb, maar ik heb een ander collega raadslid hier ook bezwaar over horen maken. En de reden waarom de vergadering uit gaat lopen viel mij vorig jaar op en dit jaar ook weer. Er heerst kennelijk een cultuur dat er voor het zomerreces nog zo veel mogelijk zaken doorgeperst moeten worden. We hebben de afgelopen maanden niet echt een zware agenda gehad. Dat de raad het zwaar maakt door overal oeverloos over te gaan praten is een ander verhaal, het had niet lang hoeven duren. Maar wat gaan ze dan doen in de laatste vergadering voor het reces? Ze gaan alle plannen die al maanden eerder op de agenda geplaatst hadden kunnen worden in de laatste vergadering persen. Ik vraag mij dan altijd af of er geen planning is waar dit soort zaken in geregeld kunnen worden. Kortom er zijn een aantal zaken die mij irriteren, ik heb echter niet de gedachte dat wij dit alleen kunnen veranderen, helaas……
Pieter Koning
Nr. 4 mei 2009
Haast
We kennen waarschijnlijk allemaal dat gevoel tegenwoordig: de dagen lijken te kort om alles te kunnen doen wat we willen. Werk, sport, club, huishouding, kinderen, soms zou het handig zijn wat extra uren in een etmaal te kunnen stoppen. Regelmatig probeer ik aan dat gevoel te ontsnappen. Het beste gaat dat als ik de natuur op zoek, lopend of op de fiets. Mijn aandacht probeer ik dan naar buiten te richten; ik kijk naar de bomen, luister naar de vogels en de wind door mijn haar doet dan de rest. Rust in mijn hoofd en stress uit mijn lijf.
Afgelopen week raakte ik tijdens een van mijn fietstochten aan de praat met een ondernemer in onze gemeente die zijn best doet groente en fruit langs de weg te verkopen. Regelmatig stap ik af bij dat soort plekken en met fietstassen vol fruit, groente en soms ook wat plantjes vervolg ik mijn weg. Dit keer werd ik uitgenodigd te gaan zitten, als raadslid kreeg ik een verzoek. Wilde ik niet eens een keer een vraag stellen over de snelheid waarmee de gemiddelde automobilist bij hem langs het bedrijf racete? “Ze rijden hier als gekken en straks gebeuren er nog eens ongelukken. Je mag hier maar 60, maar 120 komt vaker voor!”
Snelheid, het begrip kwam deze week vaker bij mij langs. Ook tijdens het maandelijkse fractieberaad was het onderwerp van gesprek. De werkgroep Verkeersoverlast Midwoud/Benningbroek was op bezoek. Moet de nieuwe bestrating in die kernen bestaan uit klinkers of asfalt? En hoe snel mag daar dan worden gereden, 30 of 50 km? Uiteindelijk waren we het er over eens, ondanks alle geplaatste borden, wegversmallers, verkeersremmers en plateau’s veranderen bepaalde straten binnen de kortste keren in circuits. Gas op de plank en racen maar!
Tenslotte stond ik gisteravond bij de dodenherdenking naast de voorzitter van onze politieke partij. Zijn motto is: “lopen is leven”. Hij houdt ook van gasgeven, maar dan met de benenwagen. Hardlopend en –fietsend brengt hij op 5 mei het bevrijdingsvuur vanuit Wageningen naar Medemblik, samen met een aantal andere snelheidsduivels, dat wel. Zou hij met deze fakkel onze gemeente ook kunnen bevrijden van alle gestresste kamikazepiloten die bepaalde regels aan hun laars lappen? Ik betwijfel het. Maar deze vorm van snelheid heeft wel mijn grootste sympathie.
We hebben allemaal haast, maar mag het misschien een ietsje minder?
Agnes Smit.
Nr. 3 april 2009
Arrogantie van de macht?
Ik verbaas me er soms over hoe intelligente mensen met vaak een prima baan grote stommiteiten uit kunnen halen en dan ook nog denken dat ze wel buiten schot kunnen blijven.
Nog dommer is het als dat mensen zijn met een baan in de media of de politiek, want als hun “stomme streek” dan naar buiten komt wordt dat ze de rest van hun carriere of zelfs hun leven nagedragen.
Om bij de politiek te blijven hadden we de “burgemeester Hulmanaffaire” in den Helder.
Eerst zo stom zijn om een duur huis te kopen, terwijl je een tijdelijke baan hebt en een, nog niet verkocht, duur appartement in Rotterdam, vervolgens een extra vergoeding vragen voor je huisvestingskosten en dan ook nog bezittingen op de Antillen en inkomsten uit wachtgeld verzwijgen. Onbegrijpelijk.
Dichter, heel dicht bij huis hadden, of hebben we, want zoals ik al aangaf hier daar blijf je last van houden, onze eigen “burgemeester van Eijkaffaire”.
Dat je een vriend in je huis laat wonen is prima, dat je diezelfde vriend aan een baantje wilt helpen is ook niet verkeerd, maar dat je eerst zelf aftreedt als directeur Pekelharinghaven BV en hem dan tot havenbaron benoemt zonder de fractievoorzitters van alle politieke partijen te informeren, terwijl je weet dat er een onderzoek naar het reilen en zeilen van o.a. dezelfde haven gaat plaatsvinden is dom, heel dom.
Nog erger wordt het als je dan met allerlei kleine en grote leugens komt, zoals zeggen dat het niet je vriend maar een kennis is, dat de aanstelling maar voor 3 maanden is, dat de betreffende persoon bekend is in de watersportwereld, dat je niets weet van vertegenwoordigers uit de raad in de aandeelhoudersvergadering, dat er alleen wat probleempjes met de belasting waren etc. etc.
En al die beweringen waren o zo makkelijk te achterhalen en te weerleggen. Een beetje googelen, een telefoontje hier en daar en dan ligt alles op straat.
Elk weldenkend mens ziet zoiets van tevoren aankomen en begint er niet aan, maar heren, ja echt het zijn bijna altijd heren, of misschien is mannen beter gezegd, met een zekere positie krijgen soms zomaar het idee dat zij daar wel mee wegkomen.
Dachten de 2 genoemde burgemeesters dat wij hier in Noord-Holland niet zo slim zijn? Ik weet het niet.
Dat zij hier nog heel lang last van zullen hebben weet ik wel, heel zeker.
Siem Zeilemaker.
Nr. 2 maart 2009
Normaliseren
Een bijkomend voordeel van de kredietcrisis tegenover het grote nadeel van de stijgende werkloosheid vind ik dat de verhoudingen weer een beetje terug komen. De lonen in de private sector, daar bedoel ik niet de zorg, brandweer, politie enz. mee, stegen naar absurde hoogtes. Er werden bonussen gegeven, het einde leek zoek te zijn. Aan dit alles lijkt nu een abrupt einde te zijn gekomen.
De stijgende lonen zijn met een noodstop tot stilstand gekomen. Ik hoop dat nu de bobo’s nog tot inkeer komen en hun bonussen tot een acceptabel niveau laten zakken. Ik kan mij voorstellen dat je meer wilt verdienen omdat je een hogere opleiding hebt genoten, helemaal te begrijpen. Alleen de verhoudingen zijn zoek. Als je het salaris van een gemiddelde topman vergelijkt met dat van de minister president, vind ik dit onacceptabel. En juist de tweede kamer heeft besloten om de voorgenomen stijging van de lonen niet door te laten gaan. Laat de rest hier een voorbeeld aan nemen. Ook het initiatief van de SP om oud-tweede Kamerleden met wachtgeld een sollicitatieplicht te geven valt bij mij in goede aarde. Waarom de rest van Nederland wel en zij niet.
Om even op een ander spoor te gaan zitten ik heb Femke Halsema van Groen Links horen zeggen dat we moeten waken voor overconsumptie. Vroeger (ja, alles was beter) had je goederen en die kocht je niet voor het leven, maar toch wel voor een groot deel daarvan. Tegenwoordig koop je goederen en mag je blij zijn als ze het einde van de week halen. Het lijkt mij zinnig dat we weer duurzame goederen gaan produceren. Het nadeel daarvan is dat daar weer een hogere prijs aan hangt en met de huidige crisis…….vicieuze cirkel. Ik ben het met Femke Halsema eens, we kopen ons een slag in de rondte en als iets ons niet meer bevalt gooien we het weg en kopen we een ander, of we zetten het op marktplaats en dat is juist wel een goed initiatief. In ieder geval staat vast dat er iets moet gebeuren, zoals het de afgelopen jaren is gegaan kan het niet doorgaan.
Wat mij betreft is normaliseren het motto voor de komende jaren.
Met vriendelijke groet,
Pieter Koning
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Nr. 1 februari 2009
Actie!
Wij lieten ons verleiden door een krantje wat in het weekend in de brievenbus lag: “Waanzinnige koopzondag”! Onze oude televisie was aan vervanging toe en de tekst in de advertentie trok ons over de streep. Spectaculair, fantastisch, adembenemend, dynamisch. Aangezien de bijbehorende prijs slechts één dag geldig was gingen we snel op weg naar die veelbelovende winkel.
Veel meer mensen hadden zich blijkbaar het hoofd gek laten maken. Op zoek naar de bewuste aanbieding struikelden we bijna over andere koopjesjagers. De strak geklede verkopers liepen met verhitte hoofden heen en weer om iedereen te bedienen. Terwijl mijn man probeerde om een van hen aan te klampen stond ik op afstand de chaos te bekijken. Een gevoel van schaamte bekroop me en het liefst zou ik mij omdraaien en weer naar huis gaan. Van nature ben ik niet zo’n shopper en dure spullen zijn aan mij niet besteed. Een leven zonder televisie is echter ook niet van deze tijd en met dat excuus waagde ik mij in de wereld van de platte schermen. Uiteindelijk gingen we voor een exemplaar van redelijke afmetingen en bleven we ruim binnen ons budget. Geweten gesust.
Ik hoop u via onze nieuwe website kennis te laten maken met de principes en ideeën van onze politieke partij. Spectaculair, fantastisch, adembenemend zijn geen trefwoorden die daarbij horen. Wij willen u een realistisch beeld geven van wie wij zijn en waar wij voor staan. Onze winst bestaat eruit dat u een regelmatige bezoeker wordt van onze “winkel” zodat u op de hoogte blijft van onze politieke acties.
Hartelijke groet,
Agnes Smit,
Fractievoorzitter.
|
kom er bij !!!
kijk je regelmatig op deze site omdat je geïnteresseerd bent in politiek, de maatschappij, maar vooral in onze partij ? volgend jaar weer verkiezingen wacht dus niet
bel onze voorzitter 06 22275179
De fractie van Progressief
West-Friesland:
 Agnes Smit
Commissie:
Bestuur en middelen
 Pieter Koning
Commissie:
Samenleving
Progressief West-Friesland is een
combinatiepartij van Groenlinks
en SP.
 
|
